"Nagonka" Piotra Kościelnego

 

            No i znowu się zastanawiam, jakim cudem mogłam nie znać twórczości Piotra Kościelnego… Wstyd… Wprawdzie zaczęłam ją poznawać trochę od tyłu, bo od tomu 4 serii o komisarzu Sikorze, ale wcale mi to szczególnie nie przeszkadzało w czasie lektury. Jestem „Nagonką” zachwycona, świetny kryminał z elementami psychologiczno- społecznymi, dodatkowo taki chwytający momentami za serce, wywołujący emocje, bo w „Nagonce” naprawdę dużo się dzieje, a wątki kryminalne przeplatają się z wątkami prywatnymi głównych bohaterów.

            Komisarz Sikora traci swoją ukochaną Monikę w bezsensownym wypadku. Policjantka zostaje zabita przez pijanego kierowcę, lekarze cudem ratują jej dziecko, wywołując wcześniejszy poród. W tym samym czasie we Wrocławiu zostaje zamordowany Jakub Burzyński, były partner Bieleckiego, pracującego z Sikorą w duecie w wydziale zabójstw. Obaj panowie muszą sobie poradzić z ogromną stratą, nie ustają jednak w poszukiwaniu zabójcy Jakuba, zwłaszcza, że ginie kolejna osoba, tym razem narodowości romskiej. W sieci zaś pojawiają się dziwne wpisy na temat zamordowanych w ostatnim czasie dzieci, oskarżające ludność żydowską o tą zbrodnie. W mieście wybuchają zamieszki. Tymczasem Łukasz Życzyński i Aneta Sęk, policjanci z grupy Sikory, prowadzą sprawę śmierci staruszki, okradzionej i zatłuczonej. Nie jest im łatwo razem pracować, ponieważ poza pracą, byli parą w życiu prywatnym, jednak Łukasz zdradził i Anecie trudno mu wybaczyć i o tym zapomnieć. W obliczu tragedii, która spotkała ich przyjaciół, obiecują sobie profesjonalne podejście do pracy i wsparcie bliskich. Sikora będzie musiał zawalczyć o dziecko z rodzicami swojej zmarłej ukochanej, a Bielecki stawić czoła rodzicom Jakuba, nie akceptującym orientacji seksualnej zamordowanego Kuby. Łukaszowi i Anecie los także szykuje niespodziankę… Czy prywatne problemy nie wpłyną negatywnie na rozwiązanie zagadki morderstw? Zwłaszcza, że psychopatyczny zabójca jest blisko, bawi go nagonka, którą rozpętał w mediach i szczyci się swoimi czynami.

            Genialna fabuła, wartka akcja i świetnie wykreowani bohaterowie, tak mogłabym w skrócie podsumować „Nagonkę”. Jednakże byłoby to trochę niesprawiedliwe, bo ta książka to nie tylko śledzenie pojedynku policjanci i zabójca, ale także problemy, z którymi policjanci, jak zwykli ludzie, muszą mierzyć się na co dzień. Strata bliskiej osoby, walka z nietolerancyjnością, rozpacz po nieszczęśliwej miłości, trudne relacje rodzinne, zdrada, nałogi, i wiele innych tematów, które dotykają Sikorę i jego team, sprawiają, że ci brutalni policjanci stają się bardziej ludzcy. Do tego wszystkiego dochodzą problemy społeczno- polityczne i mamy brutalny obraz społeczeństwa, które jest nietolerancyjne  i podatne na manipulacje. Uwielbiam takie książki, które nie są do zaszufladkowania pod jeden gatunek i które wbijają w fotel, nie pozwalając oderwać się od przekładanych stron… No a to zakończenie… Po prostu chapeau bas dla autora.