"Gorzka cena wolności"- Seria "Kochankowie burzy"

 

            Każdy z nas pewnie zdaje sobie sprawę, jak bardzo bogata jest historia naszego kraju. Przeżywaliśmy różne wzloty i upadki, od europejskiego mocarstwa po państwo rozdarte między trzech zaborców. Nie ukrywam, że okres Polski pod zaborami jest dla mnie chyba najbardziej fascynujący ze względu na ten narodowy rozłam pomiędzy patriotyzmem i chęcią życia w kraju niepodległym, a podporządkowaniem się zaborcy i pogodzeniem z utratą niepodległości. Nie ma chyba lepszej autorki niż nieżyjąca już niestety Elżbieta Gizela Erban. Jej seria „Kochankowie burzy” przepięknie oddaje tego ducha polskości, który doprowadza do wybuchu powstania styczniowego, ale też pokazuje jak mocno rozwarstwienie społeczne i rządza władzy i pieniądza uniemożliwiły sukces tego powstania.

            W siódmej części serii Nina Klonowiecka próbuje prowadzić majątek w Makowie pod nieobecność męża. Zostawiwszy córkę pod opieką swojej przyjaciółki w Galicji, z powodzeniem zarządza dobrami. Testament hrabiny… znacznie jej ułatwia pracę, starsza kobieta przepisuje bowiem cały swój majątek na Alka i Ninę. Kiedy młoda kobieta dostaje wiadomość o ciężko rannym mężu, nie waha się ani chwili i rusza mu na ratunek. Udaje jej się z pomocą wiernych służących sprowadzić hrabiego do domu. Jednakże jego stan jest krytyczny. Targana rozpaczą i niepokojem o los męża, kobieta robi wszystko by przywrócić go do życia, nie zapominając przy tym o trosce o najbliższych. Zdaje sobie jednak sprawę, że Aleks, jak tylko wyzdrowieje, wróci walczyć. Bo poczucie obowiązku jest w nim najsilniejsze.

            Autorka z ogromnym realizmem pokazuje społeczeństwo w okresie powstania styczniowego. Walczących mężczyzn, czekające z niepokojem kobiety, ale nie czekające biernie, tylko angażujące się w walkę w miarę swoim możliwości. Jedne jako kurierki, inne jako gromadzące datki na powstanie, a jeszcze inne, jako agitatorki. Za mną już siódmy tom serii i jestem zachwycona. Dla mnie to chyba najlepsza część, być może dlatego, że wreszcie polubiłam główną bohaterkę. Nina, z samolubnego i zapatrzonego w siebie dziecka, wyrasta na kobietę świadomą, nie bojącą się walczyć o to, co kocha. Może w dalszym ciągu żadna z niej patriotka, ale wynika to z jej racjonalnego podejścia do życia i strachu przed utratą tych, których kocha, a nie z sympatyzowania Rosji.  Cudowna opowieść, niezwykłe świadectwo tamtych trudnych czasów, polecam wszystkim z całego serca.