"Cienie zostaną za nami" Katarzyn Majewskiej- Ziemba

 

            Zdaję sobie sprawę, że książek o II wojnie światowej jest już tak wiele, że można czuć pewien przesyt tymi historiami… ale robię sobie zawsze mały odpoczynek od tej epoki i ponownie sięgam po tą tematykę… Próbując w tych historiach znaleźć chociażby ślady opowieści mojej nieżyjącej już babci, czy innych, którzy przeżyli jeden z najokrutniejszych okresów w dziejach ludzkości… Znamy wiele faktów, datę wybuchu, układy polityczne, wiemy w jakich bitwach Polacy uczestniczyli i słyszeliśmy historie tak okrutne, że nie sposób sobie wyobrazić, że szaleństwo mogło tak zawładnąć ludźmi…Najbardziej jednak chwytają za serce opowieści o zwykłych ludziach, mieszkańcach miast, wsi i miasteczek, którzy tak wiele musieli doświadczyć i z tak strasznym złem się zmierzyć…”Cienie zostaną z nami” pani Katarzyny Majewskiej- Ziemba to pierwsza części sagi kresowej, która poruszy wasze serca.

 

            Pochodząca z Krakowa Stefania od paru lat mieszka z mężem i trójką dzieci na małej wsi przy wschodniej granicy, w pobliżu Baranowicz. Mieszkańcy wioski to prawdziwy tygiel kulturowy. Mąż Stefanii jest Białorusinem, jej najbliższa przyjaciółka Maria jest Żydówką, a wśród jej znajomych są też Rosjanie. Kiedy do wsi docierają informacje o napaści Niemców na Polskę,  cała wioska zaczyna gromadzić żywność, ale nie wiedzą czego mogą się spodziewać tak naprawdę. Dopiero wkroczenie na te tereny Armii Czerwonej sprawia, że ich życie wywraca się do góry nogami. Nagle bycie Polakiem staje się niezwykle niebezpieczne, a kiedy umiera Ludwik, Stefania zdaje sobie sprawę, że musi znaleźć w sobie niezwykłą siłę, by przetrwać… Tymczasem Rosjanie rozpoczynają wywózki Polaków, a córka Janka zwraca na siebie uwagę jednego z czerwonoarmistów.. Czy udającej Białorusinkę Stefanii uda się ocalić rodzinę?

            „Cienie zostaną za nami” to niezwykła opowieść o zwykłej rodzinie, która postanowiła za wszelką cenę przetrwać wojenną pożogę. Strach, głód i niepewne jutro pomimo tego, że były ich codziennością, nie pozbawiły ludzkich uczuć i odruchów. Autorka przepięknie snuje swoją opowieść, ale nie jest to cukierkowa historia o miłości w czasie wojny. To prawdziwa historia o woli przetrwania i o człowieczeństwie, które nie zanikło w wielu ludziach wraz z wkroczeniem wroga na terytorium kraju. Książka wzrusza, wywołuje wiele skrajnych emocji… od smutku po nadzieję…. i zapada na dnie czytelniczego serca… Nie pozostaje mi nic innego, jak zabrać się za kolejne części sagi kresowej, a Was zachęcam do lektury z całego serca.